برچسب پست‌ها ’کار‘

چند حبه …

بهمن ۲۲ام, ۱۳۹۴

حبه‎ی شیرین:

  1. سربازان بابت کاری که می‎کنند و وقتی که می‏‎گذارند حقوق دریافت می‎کنند. به عبارتی وقت و انرژی آنها ارزشمند است. از طرفی این دوره‎‎ی سربازی برای پسران برخلاف منفی‎نگری‎ها حتی یک امتیاز به ویژه برای تحصیل کرده‎ها به حساب می‎آید. چون بعد از دوره‎ی آموزشی، دوره‎ی سرباز کاری را در پیش می‎گیرند که مطمئنا یک امتیاز محسوب می‎شود.
  2. دانشجویان رشته‎های پزشکی بایت تحصیل، کمک هزینه دریافت می‎کنند. چه دکترای تخصصی و چه دانشجوی تحصیلات تکمیلی باشند. این یعنی وقت و انرژی این افراد دارای ارزش است و این کمک هزینه حق آنهاست.
  3. افرادی که در حوزه‎های علمیه مشغول تحصیل هستند کمک هزینه دریافت می‎کنند. وقت و انرژی آنها ارزشمند است.
  4. ورزشکارانی که چند ماه وقت می‎گذارند تا خود را برای مسابقات آماده کنند تشویقی دریافت می‎کنند. تشویقی‏‎هایی مانند خودرو و آپارتمان و سکه‎های طلا. وقت و انرژی آنها ارزشمند است.

 

حبه‎ی تلخ: دانشجویان دوره‎های کارشناسی ارشد و دکترا در باقی رشته‎ها به غیر از موارد اشاره شده هیچ کمک هزینه‎ای دریافت نمی‎کنند و جالب این جاست که حتی در فرآیند اقتصاد مقاومتی، پژوهانه‎ی اندک دانشجویان دکترا تبدیل به وام شده است. یعنی جیب خالی دانشجوی دکترایی که کار هم ندارد باید هزینه‎ی دولت را برگرداند!

 

حبه‎ی فوق تلخ: پیامک‎های گوناگون حمایت از فلان باشگاه ورزشی تلخی کام را حتی بیشتر هم می‎کند. آن هم فوتبالیست‎هایی که در چند صد میلیون و حتی میلیارد غلت می‎خورند و برای جبران کمبود حرص و طمع خودشان به مردم پناه می‎آورند. بدتر اینکه مردم عادی که خودشان اوضاع مطلوبی ندارند هم گلو و گریبان برای همان فوتبالیست‎ها پاره می‎کنند! بیشتر نمی‎خواهم ادامه بدهم که چقدر نشریه و روزنامه و مجله چاپ می‎شود و چقدر از آنتن خود رسانه‌ی ملی به فوتبال و ورزش اختصاص دارد و چه گلوها برای حق‎های خورده شده‎! پاره نمی‎شوند. نمی‎خواهم حتی به هنرپیشه‎ها بپردازم که با حقوق‎های قابل قبول باز هم دم از نداری و فقر و ظلم به قشر خودشان می‎زنند!

 

حبه نوشت: هدف از نوشتن این متن این نیست که بگویم چرا عده‎ای حقوق دریافت می‎کنند و عده‎ای نه. من خوشحالم و حتی می‎دانم میزان حقوق دریافتی آنطور که باید مطلوب نیست و می‎تواند بهتر و در خور شأن‎تر باشد. اما باید بپذیریم که وقت و انرژی تمام جوان‎ها ارزشمند است و همه‎ی آنها در هر رشته‌ای و هر فعالیتی باید مورد حمایت قرار بگیرند. جوان‎های دهه‎ی شصتی سنشان دارد بالا می‎رود بدون اینکه هیچ حقی از زندگی داشته باشند و هر وقت و هر زمان هم که یحث استخدام پیش می‎آید صحبت از تجربه‎ی کاری به میان می‎آید. در حالی که خود مسئولان بهتر می‎دانند شرایط کار و استخدام به چه صورتی پیش می‎رود. از طرفی دیگر، دانشجویان دوره‎های کارشناسی‎ارشد و دکترا به جز چند واحد درسی اندک باقی دوره را در حال کار و فعالیتند چه طور ممکن است نادیده گرفته شود و جزو سوابقشان به حساب نیاید؟!

 

فوق حبه: مسئولان استخدام در تمام زمینه‎ها دقت کنند. در لیستتان وقتی رشته‎ها را به طور کاملا واضح تفکیک جنسیتی می‎کنید و تنها به استخدام آقایان روی می‎آورید و دو یا سه رشته‎ی‎ خاص را خانمانه معرفی می‎کنید و برای خانم‎ها ظرفیت ایجاد می‎کنید در زمان جذب دانشجو در رشته‏‎‎های دانشگاهی چرا به همین میزان دقت نکردید و وقت نگذاشتید؟! چرا آن زمان تعریف رشته‎ی مردانه و زنانه نداشتید و اگر با تحصیل و حضور خانم‎ها در حوزه‎ی کاری مشکل دارید چرا سال‎ها پیش این مسایل را مطرح نکردید و که حالا بدون هیچ حس مسئولیتی تمام وقت و انرژی و توان دختران را نادیده می‎گیرید؟ در استخدام‎های رسمی دولتی هم که جز چند رشته‎ی خاص باقی رشته‌ها اصلا جزو استخدامی‎ها قرار نمی‎گیرند!

 

بعد حبه‎: این نوشته فقط یک درد و دل است از یک جوان دهه شصتی ایرانی. نه سیاه نمایی دارد. نه زیر سئوال بردن دولت و نظام و تنها حقیقتی است که باید بیان شود.

برچسب: ،،،،،،،،،
ارسال شده در اجتماعی،دسته‌بندی نشده،دل نوشت،فرهنگی | نظرات (۰)

من و زمان

خرداد ۱۸ام, ۱۳۹۱

یک زمانی آدم کار دارد و زمان برایش مهم است. هر چه تندتر کارهایش را انجام می دهد زمان تندتر می گذرد. هر چه بیشتر می دود زمان تندتر می دود. هی آدم می دود هی زمان می دود.
اما عکسش باشد و آدم کاری نداشته باشد. دلش می خواهد زمان بگذرد. اما نمی گذرد که! هی زمان کش می آید هی کش می آید. انگار هر یک دقیقه یک قرن می گذرد.

برچسب: ،
ارسال شده در دل نوشت | نظرات (۰)