آرامش

آذر ۲۲ام, ۱۳۹۰

گاهی آرامش رنگ بغض است.
گاهی رنگ گریه، گاهی رنگ دل تنگی است.
گاهی آرامش رنگ نوشتن است.
گاهی رنگ یک موسیقی است یا یک فیلم. یا شاید هم یک متن، یک شعر.
گاهی…
گاهی آرامش هیچ رنگی است! یا شاید هم همه رنگ! گاهی می مانی برای آرام شدن چه کنی و چقدر بد است این حس تعلیق.
بغض می کنی اما کافی نیست.
گریه می کنی یک چیزی کم است.
می نویسی، موسیقی گوش می دهی، فیلم می بینی اما نه! دل تنگی خانه می کند درون دلت و باز هم گلوله های کوچک اشک است که هم نمک زخمت هست، هم آب روی آتش و هم…
رنگ آرامش را باید کشف کنم!

برچسب: ،،،،،،،،
ارسال شده در دل نوشت | نظرات (۰)

گذاشتن یک پاسخ