زلزله ی خاموش

اردیبهشت ۱۲ام, ۱۳۹۵

dsc09437

زلزله ی خاموش پدیده ای است که باید جدی گرفته شود. ایران در منطقه ای که قرار دارد رتبه ی نخست بیابان زایی را از آن خودش کرده و مصرف بی رویه ی آب در کشور ایران بسیار جدی است. به ویژه استخراج بی رویه ی آب های زیر زمینی و در نهایت فرو نشست زمین و حتی ایجاد فرو چاله ها در ایران رو باید جدی گرفت. عکسی که می بینید متعلق به دشت کبودر آهنگ در استان همدان هست و البته بزرگترین فرو چاله ی ایجاد شده که بسیار مورد توجه قرار گرفته است. در دشت کبودر آهنگ حدود بیست و هفت فرو چاله به وجود آمده و در مناطق دیگر ایران هم می توان به فرونشست منطقه ی بزرگ اختیار آباد در استان کرمان، دشت معین آباد ورامین، دشت فسا و استهبان در استان فارس اشاره کرد.

 

زلزله نوشت: قدر آب رو بدونیم!

برچسب: ،،،
ارسال شده در اجتماعی،توسعه،فرهنگی،کشاورزی | نظرات (۰)

رد پای آب

فروردین ۱۵ام, ۱۳۹۵

water footprint

متوسط ردپای آب در جهان ۱۲۴۰ متر مکعب به ازای هرنفر در سال است که این مقدار برای آمریکا ۲۴۸۰ متر مکعب و برای چین ۷۰۰ متر مکعب است.
ردپای آب در ایران به علت پایین بودن عملکرد محصولات مختلف و تبخیر و تعرق، نسبتاً بالاست و برابر ۱۶۲۴ متر مکعب به ازای هر نفر در سال است. از طرفی دیگر مقدار آب لازم برای تولید یک لیوان شیر ۲۰۰ لیتر، یک فنجان قهوه ۱۴۰ لیتر، یک برش نان حجیم (۳۰ گرمی) ۴۰ لیتر، یک سیب زمینی ۱۰۰ گرمی ۲۵ لیتر و سیب ۱۰۰ گرمی ۷ لیتر است. همچنین برای تولید همبرگر ۱۵۰ گرمی ۲۴۰۰ لیتر آب نیاز است.

ردپای آب: حجم آبی که برای تولید کالاها و خدمات مورد نیاز جمعیت یک کشور لازم است.

 

ردپا نوشت: قدر آب روبدونیم!

 

برچسب: ،،،
ارسال شده در اجتماعی،توسعه،فرهنگی،کشاورزی | نظرات (۱)

دخترک من

اسفند ۲۰ام, ۱۳۹۴

این روزها خودم را گذاشته ام رو به روی خودم و تماشایش می کنم. موهایش را شانه می زنم و نوازشش می کنم. این روزها نشسته ام پای درد دل خودم. پای تمام حرف هایش. صبورانه گوش می کنم. با او می خندم. گریه می کنم. دخترکم خیلی بزرگ شده. خیلی بیشتر از چیزی که فکرش را می کردم. موهایش را می بافم و آرام بغلش می کنم. دخترکم چقدر زود بزرگ شد که حتی در آغوش خودم هم درست و حسابی جا نمی شود! چقدر دلم برایش تنگ شده بود. چقدر او را ندیده بودم. این روزها با دخترکم هم قدم شده ام. درست در همین روزهای پایان سال که باز هم سکوت و اندوه با خودش دارد. هم قدم با او دنیا را تماشا می کنم و روزها را می شمارم. هم نفس و هم قدم هم راه می رویم و گاهی پا به پای هم بچگی می کنیم و لذت می بریم. شاید خاصیت روزهای پایان اسفند باشد. آخرهای اسفند دخترک من بیشتر در لاک خودش فرو می رود…

برچسب: ،،،
ارسال شده در دل نوشت | نظرات (۰)